زمــانه کـــم نکــرد از اقتـدارت

که بی وحشت نشینم درکنارت

ولی می دانم ای آهوی وحشی

پلنـگی می کنـد آخـــر شکـارت

علی قیصری

غـزل هـای پـر از آرایـه ای تو

زبان ِ شعــر مـا را پایـه ای تو

مـن از راز الفبـای تو محـروم

اگرچه صاحب سرمایه ای تو

علی قیصری

مگـر در معبـدِ شیرازِ چشمت

شود آگه کسی از رازِ چشمت

پگـاه ِ روزِ شنـبـه کـردم آغـاز

شروع هفته را با نازِ چشمت

علی قیصری

بـه هـوایِ شکر و قند لبت

آمـدم سمت سمـرقند لبت

به گمانی که نصیبم بشود

عسلِ جــاری از آونـد لبت

علی قیصری

بــلا بــالا بلنـــــد ِ مـاهـــرویی

اسیــرم می کند بــا تار مویی

سر ِ عهــدی کـه با آیینه دارم

به غیـــر از وی ندارم آرزویی

علی قیصری

بـلا بـالایِ زیبایِ دل افــروز

وفا را از حضور گل بیاموز

بهـارِ بی مثالی فـرش کرده

به استقبال گرم عید نوروز

علی قیصری

چــراغ ِ شعلـه افـروزی ندارم

رفیـق نـاب ِ دل سوزی ندارم

تنم می لرزد از سوز زمستان

گمان دارم که نوروزی ندارم

علی قیصری

رفتی اما یک نفس چشم انتظارت نیستمتا ابـد هـم بــر نگـردی بی قــرارت نیستممی دهم تن را بـه زیـر تیـغ تهمت ها ولیدیگر آن حلاج مست سر بـه دارت نیستمآن قَـدَر بـر من ستم کردی کـه هنگام نمازدر دعا گـویم چـ

تـن صحـرا پـر از عطـر بهـاری

لباب شعر ناب ازچشمه جاری

به گوشم میرسد ازدشت گلها

پیــاپی نغمــه ی سـاز ِ قناری

علی قیصری

طلا گیسو به زیتونِ دوچشمت

اسیرم کـرده افسونِ دوچشمت

به چشمانت زدم زل،ناگهان شد

دلِ دیـوانه مدیـــونِ دوچشمت

علی قیصری

روزگاری بـر لب ِ گلغنچه ها لبخــند بودپایِ غـم از شور شادی دائماً در بنـد بوداز وجــودِ دلنشین تـک تـک همسایـه هـازندگی شیرین تر ازنقل ونبات وقند بودسال هـای شادمـانی رنگ ِرویِ بخـت مااز سفیدی مِثل ب

گفتم شعاع چشمت راهِ سرابِ عشق استگفتا که برنگردد هرکس خرابِ عشق استگفتم بــه گِــرد رویـت پــروانه می زند پرگفتا که بال وپرها باز ازشتاب عشق استگفتــم لبـت همـانا انگــورِ صــادراتی ستگفتا اگـر بـدانی

اجـل در شهــر ما آواز دارد

هزاران توطئه در ساز دارد

پـرستو در فضـای آسمــانم

سقـوط ِ ممتـد ِ پروازِ دارد

علی قیصری

ربـاعی از لـب ِ قنـــدت بریزد

گُل از دست هنـرمندت بریزد

مونالیزایِ چشمت سعی دارد

ژکوند از روی لبخندت بریزد

علی قیصری

چه سوزِ سرمَدی آمد سراغم

چه دردِ ممتدی آمـد سـراغم

شروعِ ماهِ دی از خانه رفتی

زمستانِ بــــدی آمـد سـراغم

علی قیصری

همانروزی جفا راپیشه کردی

بـدی را سر درِ اندیشه کردی

بـه زعم آنکه گاهی پا نگیرم

تبـر را پاسبـانِ ریشـه کـردی

علی قیصری

بکر است ولی میوه ی نورس دارد

عیسا نفسی پاک و مقـــــدس دارد

در هلهلـه هـای شب ِ میـلادِ مسیح

مریم سخن ازجشن کریسمس دارد

علی قیصری

دهی پندم که امشب می ننوشم

اگـر امشـب ننـوشم کی بنـوشم؟

سبــو را پـــر بکـن از خـون انگور

کـه میخواهم بـه یاد وی بنوشم

علی قیصری

دامنِ سبزت پر از گل هـای نازِ دلبری ستنم نم گلخنده هایت نغمه سازِ دلبری ستکـم نـدارد بایگانی نسخه ای از خُلق نیکآن چه در پرونده داری امتیازِ دلبری ستسالها در زیر شالت خودنمایی کرده استچتـر زلفت همچنان

دلم امشب هوای عشق دارد

تمنــا از خــــدای عشق دارد

نــوای دلنشین سیـم سنتور

طنینی از صدای عشق دارد

علی قیصری

هوا از ســوزِ آهِ سینه سـرد است

اتاق ازسردی شومینه سرد است

شبـیـهِ سـگ زمستــان زوزه دارد

غروب از نخوَت آدینه سرد است

علی قیصری

دلبـــرِ آلالــــه انـــدام ِکمـان ابــرو کجاستآن پری رخساره ی نازِ طلا گیسو کجاستبرده از من سرمه سرمه صبر و آرام وقرارمرمرین تـن پیکرِ طنازِ چشم آهو کجاستتا ستیغ صخــره ها تیهو بـه تیهو رفته امکبک نا

به قدرِ یک بغل حرف نگفته

سخن ها دارد از درد ِ نهفته

نگـویید از انار و جشن چـلّه

که یلدا در میان بـرف خفته

علی قیصری

محبــوب منی ای همــه ی دار و نـدارمدر تاب وتب عشق تو بی صبر و قرارمدر مـوسم گل پا ننهــم هیچ بـه صحرازیـرا کـه تـویی سبز تـرین فصل بهـارمدیـوانـه ای از کـوی تو می باشم و آخردورم بکنــد عـاشـقی از ای

شهره# ی شهر غزل دار و ندارم# همه هیچ؟#رقصِ گلبـرگ ترِ سیب و انارم همـه هیچ؟#دف به دف میزدم ازعشق تو بر سازِ غزلآن همه زمزمه در نغمه ی تارم همه هیچ؟سال ها منقلب از ناز تو شد جـان و دلم دل تپش های من و اوج

هـر چند کــه آزرده# شـدم در سختی#

عیـد آمــد و یک سال دگـر بـدبختی

از بخت بدم در پس در منتظر است

بیچــارگی و بـــردگی و بی رخـــتی

علی قیصری#

از پنجــره دیدم# کـه بهـاری شده بودیآلـــوچه لـب و سـرخِ اناری شده بودیاز بوی تنت کــوچه ی ما مانده معطرای گل تو مگر عطرِ فشاری شده بودیچون آب زلالی کـه تمیز است و گواراازچشمه ی درمزرعه جاری شده بودیاز

چشمان# ترِ یاس سپیدم پُرغم

گلهای تن شاخه ی بیدم پُرغم

از بخت بد و آمـدنِ سیل جفا

آوای دفِ سال جدیــدم پُرغم

علی قیصری#

بریزد# روی نخلستان# صدای# بال لک لک هابـه گـوشم آشنا باشــد هنـوز آواز اردک هابه عشق روی نیلوفر بپاشدچشم فروردین نگـاه سبز باران را بـه روی فرش جلبک هادر این پهــنای آبــادی دمــادم از سرِ شادیمیان کـوچه

هنوز# در معرض# طغیان# سیلم#

نبــاشـد زنــدگانی بـاب میـلم

جهنم باشد این رودِ خروشان

بینـدازد بــه عمـق چـاه ویلـم

علی قیصری#